Czas wolny dzieci | 29 września 2008 7:17   dodajdo

Dlaczego gry komputerowe są tak fascynujące – oddziaływanie na psychikę

Gry wywierają wpływ na dzieci sposobem przekazu treści, co w rezultacie nie jest bez znaczenia przy wyborze formy korzystania z nich. Gry wymagają aktywności od użytkownika, dają dziecku możliwość reagowania na to, co dzieje się na ekranie. Powodują efekt złudzenia wirtualnego - skoro poradziłem sobie w najtrudniejszych i najgroźniejszych sytuacjach wirtualnych, to z pewnością poradzę sobie w realnym świecie, z konkretnymi zadaniami. Na podstawie badań można wyróżnić cztery rodzaje oddziaływań gier komputerowych na psychikę dziecka: W zakresie dostarczania wzorów zachowań - przekazywanie dziecku wzorów postępowania w określonych sytuacjach, np. w trakcie spotkania z przyjaciółmi, zabawy z rówieśnikami czy podczas zwiedzania zoo. Gotowe wzory postępowania prezentowane przez ulubionego bohatera pobudzają dziecko do upodobnienia się wyglądem, naśladowania sposobów jego wyrażania się i zachowania. Dziecko postępuje jak jego ulubiony bohater, bo chce być taki jak on. W zakresie tworzenia systemu wartości i kształtowania postaw - Gry, Internet, telewizja prezentują wiele obrazów o znacznym nasyceniu emocjonalnym. To, jakiego rodzaju przeżyć emocjonalnych doznaje dziecko w związku z recepcją określonych treści medialnych wpływa bezpośrednio na kształtowanie nastawienia do jakichś zjawisk czy sytuacji, np. przedstawienie agresji w sposób komiksowy sprzyja temu, że w realnym świecie dzieci przekonane są o jej zabawowym charakterze. Wszystko dzieje się tak szybko, ze dziecko nie jest w stanie żadnych emocji przeżyć głębiej. W rezultacie doświadcza tylko ogólnego oszołomienia i pobudzenia. W zakresie treningu zachowań - powtarzanie czynności, czego wynikiem jest ich zapamiętywanie i przyzwyczajanie do ich wykonania. Uczestnicząc w grze komputerowej, dziecko nabiera wprawy w obsłudze komputera, ćwiczy koordynację wzrokowo - ruchową, spostrzegawczość, pamięć, ale jednocześnie wpaja mu się czynności związane z zadawaniem cierpień. Choć agresja jest symulowana, gracz uczy się nie tylko jak atakować, jak skutecznie pokonać czy zniszczyć innych. W jego umyśle powstają także określone schematy czynności, które w rzeczywistych działaniach mogą wyrażać się np. sprawnym posługiwaniem nożem, pięścią czy sposobami walki wręcz. Ten swoisty trening zachowań wynika z faktu, iż dziecko uczy się przez obserwację zachowania bohatera gry. Zaobserwowane działania przechowane w pamięci długotrwałej w postaci określonych schematów czynności mogą być wykorzystane po to, aby w jak najmniej oczekiwanym momencie wykonać je bardzo precyzyjnie, np. uderzyć rówieśnika tak, aby złamać mu nos, rękę. Dorośli z reguły powtarzają wówczas:"Gdzie on się tego nauczył? W zakresie tworzenia okazji do rozwiązywania problemów i podejmowania decyzji - technika socjalizacyjna polega na stworzeniu sytuacji, które wymagają od gracza samodzielnego rozwiązywania problemu i aktywności poznawczej. W wielu grach sytuacją wymuszoną przez reguły jest zasada przemocy, zgodnie z którą przemoc jest nagradzana sukcesem osiągniętym w grze. Gracz ulega identyfikacji z agresorem, wygrywa. Przemoc jest stosowana skutecznie, a wielokrotnie powtarzana wpływa na nabycie wprawy i przyzwyczajenie się do niej. W efekcie - im mocniej, celniej, czy boleśniej uderzysz - tym łatwiej i szybciej wygrasz, uzyskując przy tym dużo punktów. Gry zwane "czerwonymi", czyli takie, gdzie występuje agresja, przemoc i walka mogą w młodym graczu utrwalać błędne przekazywanie, że okrucieństwo to stan normalny, aprobowany w określonych sytuacjach, potrzebny do przetrwania w świecie. Jak więc walczyć z przeciwnikiem, który przybiera tak atrakcyjne formy, podstępnie uzależnia i wkrada się najtajniejszych zakątków psychiki dziecka? Lekarstwem i sposobem na ograniczenie negatywnego wpływu gier jest dogłębna, starannie dobrana wiedza na ich temat. Rodzice, którzy posiadają wiedzę o walorach i negatywnych cechach gier komputerowych z reguły unikają nieporozumień z dzieckiem oraz potrafią zminimalizować lub nawet uniknąć niebezpieczeństw wynikających z niekontrolowanego korzystania z gier. Po czym poznać takiego dobrze przygotowanego rodzica? otóż rodzice Ci z reguły:
  • nadzorują kontakt dziecka z komputerem, jednoznacznie i jasno wyznaczają określone zasady czasowe i praktyczne korzystania z komputera, wskazują właściwe programy;
  • kontrolują to, co dziecko przynosi do domu, znają źródła, z których wypożycza ono gry i programy komputerowe;
  • nadzorują instalację nowego oprogramowania;
  • przedstawiają dziecku nowe sposoby korzystania z komputera, a pracując wspólnie z dzieckiem, zachęcają je do korzystania z innych programów niż gry;
  • kupują gry odpowiednie do wieku dziecka, pomimo jego sprzeciwu lub odmiennej sugestii;
  • instalują programy blokujące dostęp do niektórych stron WWW;
  • przestrzegają przerw na odpoczynek, ograniczają czas spędzony przed komputerem, proponują alternatywne formy rozrywki np. aktywność ruchową;
  • znają treść i sposób korzystania z danej gry.
  • Na podstawie: pod red. W. Tuszyńskie - Boguckiej, Media - przyjaciel czy wróg dziecka? eMPI2, Poznań 2006

    Dodaj komentarz