Każda zabawka musi być jak galaretkowy żelek lub pachnący, wielobarwny cukierek. Jeśli dodatkowo do owej wielobarwności dodamy twórczą pracę, dużo ciepła i serce otrzymamy to, o co nam chodzi – zabawkę, która sprawia dziecku przyjemność i pozwala swobodnie wyrażać swoje emocje. Bez tych elementów każda, nawet bajecznie kolorowa i pachnąca, lalka lub szybko jeżdżący samochodzik staje się tylko kolejnym przedmiotem.

Stworzenie zabawki dla dziecka własnymi rękoma daje nieprawdopodobną satysfakcję. Nie wspominając już o dumie, jaka zaczyna człowieka rozpierać, gdy dziecko zaczyna wszędzie zabierać ze sobą małego płóciennego misia, a nie wielkiego, puchatego psa z reklamy telewizyjnej.

Co takiego jest w zabawkach robionych samemu czego nie mają te kupne?
Przede wszystkim mają w sobie wspomnienie doskonałej zabawy, czasu spędzonego wspólnie całą rodziną. Są nasze i tylko nasze. Mają w sobie to „coś” czego brakuje zabawką produkowanym na masową skalę.
Inspiracji może szukać każdy. Trzeba jedynie umiejętnie obserwować świat jaki nas otacza. Gdy zaczniemy dostrzegać w nim ciekawe przedmioty, kolory, kształty, rytmy itp. to pomysły przyjdą same. Potem trzeba tylko sprawić, aby edukacja stała się dla dziecka ciekawą, twórczą zabawą, poprzez którą możemy rozwijać pasje i zainteresowania naszych pociech.

W co powinien bawić się współczesny rodzic ze swoim dzieckiem?
Przede wszystkim, niech ten rodzic znajdzie czas dla dziecka. A jak już to zrobi to niech robi wszystko co można. Niech składa meble, gotuje, sprząta, wyprowadza psa, robi proste prace budowlane w domu itp. Dziecko i rodzić poznają się lepiej, poznają własne możliwości. To wystarczy, aby potem zacząć bawić się wszystkim tym, w co zechcą.

Źródło: www.dziecko.onet.pl

Czytaj dalej

• Zabawki dla niemowlaka
• Jakie zabawki są najlepsze dla dzieci
• Projektowanie sklepów i ogrodów dla dzieci, baseny kąpielowe dla najmłodszych, zabawki i akcesoria dla maluchów
• Zwierzątko…
• Zasypane prezentami

Złość to emocja (uczucie). Jest związana z mobilizacją energii i pojawia się zazwyczaj w sytuacjach, w których napotykamy na przeszkodę (szeroko rozumianą) w osiągnięciu ważnego dla nas celu. Przeżywają ją wszyscy i nie mamy wpływu na jej pojawienie się. Dlatego złoszczenie się nie jest samo w sobie ani złe, ani dobre. Możemy mieć natomiast wpływ na to, co robimy, gdy czujemy złość.
Agresję definiuje się najczęściej jako świadome, zamierzone działanie, mające na celu wyrządzenie komuś szeroko rozumianej szkody – fizycznej, psychicznej lub materialnej. Jej charakterystyczną cechą jest używanie przez kogoś siły fizycznej lub psychicznej wobec osoby o zbliżonych możliwościach, mającej zdolność skutecznej obrony. Agresja jest często, lecz nie zawsze, sposobem wyrażania złości. W szczególnych warunkach agresja może przeradzać się w przemoc.
Przemoc to wykorzystanie swojej przewagi nad drugim człowiekiem ( fizycznej, emocjonalnej, społecznej, duchowej). Mamy z nią do czynienia wówczas, gdy osoba słabsza (ofiara) poddana jest przez dłuższy czas negatywnym działaniom osoby lub grupy osób silniejszych (sprawcy przemocy).

Skutki przemocy
Prześladowanie i dokuczanie może dotyczyć każdego, niezależnie od jego wyglądu, umiejętności, zdolności czy sprawności fizycznej. Niektóre osoby mogą wyglądać lub zachowywać się tak, że inni częściej im dokuczają, jednak to nie one są za to odpowiedzialne.
Konsekwencje przemocy ponoszą wszyscy uczestnicy takich sytuacji. Ofiary przeżywają trudne emocje – poczucie poniżenia i upokorzenia, wstyd, lęk, rozpacz i smutek. Długofalowe skutki dla ofiar to obniżona samoocena i problemy społeczne – trudności w nawiązywaniu kontaktów, skłonność do izolacji.
Ofiary przemocy szkolnej bardzo rzadko mówią dorosłym o swoich problemach. Często mają doświadczenia bagatelizowania ich problemów przez dorosłych („przezywają cię – nie zwracaj na to uwagi”, „nie skarż”). Obawiają się też pogorszenia sytuacji, zemsty ze strony prześladowców. Ponadto przeszkadza im wstyd i poczucie winy – „kozioł ofiarny” jest przekonany, że wina tkwi w nim samym. Długotrwałe podleganie presji agresorów może prowadzić do zaburzeń somatycznych, często bardzo poważnych.
Dla sprawców przemocy konsekwencją jest utrwalanie się sposobu agresywnych zachowań, obniżanie się poczucia odpowiedzialności za własne działania, skłonność do zachowań aspołecznych, łatwe wchodzenie w konflikty z prawem.
Świadkowie przemocy, którzy nie potrafili się jej skutecznie przeciwstawić, często latami przechowują poczucie winy, niezadowolenie i pretensje do siebie, uczą się też bierności, bezradności i nie reagowania w trudnych sytuacjach.

Formy przemocy szkolnej to:
• Bezpośrednia przemoc fizyczna – bicie, kopanie, plucie popychanie, szarpanie, wymuszanie pieniędzy, zabieranie przedmiotów, niszczenie własności, przezywanie, wyśmiewanie
• Bezpośrednia przemoc słowna i niewerbalna – dokuczanie, przezywanie, wyśmiewanie, wyszydzanie, obrażanie, ośmieszanie, grożenie, rozpowszechnianie plotek i oszczerstw (również poprzez sms-y i internet), pokazywanie nieprzyzwoitych gestów
• Pośrednie formy przemocy – namawianie innych do ataków fizycznych lub słownych, naznaczanie, wykluczanie i izolowanie z grupy

Czynniki ryzyka wystąpienia przemocy w szkole:
Można wymienić następujące grupy czynników ryzyka eskalacji przemocy w szkole:
1. Niewłaściwy system norm m.in.:
• sprzeczność koncepcji wychowania i postępowania
• normy preferujące użycie siły
• nieprzestrzeganie norm przez osoby znaczące
2. Brak reakcji na zachowania agresywne m.in.:
• brak reakcji na drobne wykroczenia typu wagary, spóźnienia, graffiti
• brak reakcji ze strony nauczycieli na zachowania agresywne uczniów, bagatelizowanie ich
• konflikty długo pozostają nierozwiązane, brak skutecznej mediacji
• bierność świadków
3. Czynniki związane z organizacją nauczania m. in.:
• nuda, brak zagospodarowania czasu
• ograniczenie przestrzeni, zagęszczenie, hałas
• brak możliwości relaksu i odprężenia (dla uczniów i nauczycieli)
• mała ilość zajęć pozalekcyjnych.
4. Czynniki związane z relacjami uczeń – nauczyciel – rodzic m. in.:
• brak autentycznego kontaktu i dialogu między uczniami, nauczycielami i rodzicami
• wysoki poziom frustracji wśród nauczycieli

Źródło: www.szkolabezprzemocy.pl

Czytaj dalej

• Sprawdzian w szkole
• Wrzesień
• Pierwszy dzwonek
• A wrzesień tuż, tuż
• Co z tą szkołą?

Dzieci w czasie ferii wcale nie są skazane na nudę, a pomysłów na urozmaicenie im tego czasu jest wiele. Gdy uczeń zostaje w domu zachęcam, by zapisać go na zajęcia w szkole. W większych i mniejszych miastach zorganizowane są półzimowiska. W szkołach i świetlicach odbywają się zajęcia w ramach „zimy w mieście”, a kluby, muzea, domy kultury, teatry i kina także oferują ciekawe atrakcje. Najczęściej prowadzone są zajęcia sportowo–rekreacyjne, warsztaty taneczne, turnieje szachowe oraz programy artystyczne. Czasami w ofercie zdarzają się warsztaty fotografii cyfrowej, szczególnie adresowane do początkujących fotoamatorów.

Można wysłać pociechę na obóz narciarski czy snowboardowy w góry, na obóz konny i wiele innych wyjazdów, w zależności od zasobności portfela. Zachęcam do dokładnego przejrzenia ofert biur turystycznych i przede wszystkim, popytania znajomych. Bardzo polecam takie wyjazdy, ale raczej dla dzieci po 2–3 klasie szkoły podstawowej. Są już na tyle duże i samodzielne, że mogą pojechać bez rodziców – choć myślę, że rodzice sami wiedzą, czy dziecko jest gotowe na zorganizowany wyjazd. Nie zapomnijmy jednak zapytać dziecko o zdanie – to ma być frajda i odpoczynek przede wszystkim dla niego. Dla małego człowieka, sam fakt brania udziału w zimowych półferiach, nawet niedaleko domu, może być sprawdzianem jego „dorosłości”.

Jeśli możecie pobyć z dzieckiem w czasie tych wolnych dni, zachęcam do długich spacerów. Jest to moment na rozmowy. Niekoniecznie „wyciąganie z dzieci” co u nich słychać, ale rozmowy o ważnych rzeczach. Wspólne oglądanie filmów czy pogranie w gry planszowe to świetny sposób na zbliżenie się z dziećmi.

Życzę miłego i bezpiecznego odpoczynku w czasie ferii.

Źródło: www.dziecko.onet.pl

Czytaj dalej

• Zaplanujcie ferie!
• Dziecko na feriach, głowa w kasku
• Sposób na jesień

Dobór kasku
Rozmiar kasku dobieramy na podstawie wyniku pomiaru obwodu głowy tuż nad linią uszu w najszerszym miejscu. Kask powinien ściśle przylegać na całym obwodzie do powierzchni głowy. Tylna krawędź kasku powinna sięgać wysoko, natomiast przednia znajdować się na wysokości wałów oczodołowych. Kask powinien: posiadać certyfikat bezpieczeństwa, być lekki, posiadać dobrą wentylację, wkładkę antyalergiczną i zapięcie z regulacją siły dopięcia.

Używanie atestowanego kasku zmniejsza ilość urazów głowy o ok. 60%. Kask chroni nas w trojaki sposób. Po pierwsze chroni naszą głowę w czasie kolizji z przeszkodą (drzewo, ratrak, armatka śnieżna) lub z innym narciarzem. Po drugie znacznie ogranicza urazy głowy w tym wstrząs mózgu w czasie upadku na stok. Po trzecie kask jest świetnym i skutecznym zabezpieczeniem naszej głowy w sytuacji, gdy po wywrotce suniemy rozpędzeni po stoku. Warto wiedzieć, że twardy zmrożony śnieg lub lód może działać na odkrytą skórę jak asfalt, powodując poważne obtarcia i rany.

Kask to nie obciach. Jeżdżąc w kasku pokazujesz, że jesteś odpowiedzialny za siebie i co najważniejsze za innych. Poza tym producenci także i na tym polu pokazują swoją projektancką siłę. Kask może więc być modnym i atrakcyjnym wizualnie elementem stroju narciarza i snowboardzisty. To oczywiście ostatni z argumentów za, nie jedyny i nie wystarczający. Jeśli jednak może pomóc w podjęciu tak odpowiedzialnej decyzji czemu nie!

Źródło: www.mamdziecko.interia.pl

Czytaj dalej

• Ferie zimowe 2012
• Narty a może snowboard? – pomysły na ferie zimowe
• Zaplanujcie ferie!

Przy całym sprzeciwie spróbuj okazać nieco zrozumienia. To dobry sposób, by nastolatek przyjął twoje argumenty. Powiedz: „Rozumiem, że chciałeś spróbować, jak smakuje alkohol i jak można się po nim czuć. Nie łatwo jest też odmówić, gdy wszyscy np. na imprezie po niego sięgają. Chciałabym jednak, żeby się to więcej nie powtórzyło”.

Podkreśl, że kochasz swoje dziecko i zależy ci na jego zdrowiu, dlatego nie chcesz, by piło alkohol. Dzieci nie zawsze zdają sobie sprawę, z tego, jak szkodliwy jest alkohol, zwłaszcza spożywany w tak młodym wieku. Rolą mamy jest uświadomić to latorośli. Jasno powiedz: alkohol to używka, która może prowadzić do uzależnienia. Opisz, jak potrafi zniszczyć życie ludziom. Jako przykład możesz podać osoby z najbliższego otoczenia lub idoli dziecka, którzy przez alkohol mieli ogromne problemy w pracy, rodzinie a może jeszcze nawet w szkole. Dodaj, że młody organizm szybciej uzależnia się od alkoholu niż dorosły.

Alkohol rozluźnia, poprawia nastrój, dodaje śmiałości. Przynosi chwilową ulgę w stresach. Spraw jednak, by to w tobie nastolatek szukał oparcia, a nie w mocnych trunkach. Dokładnie więc obserwuj dziecko. Zawsze bądź gotowa do rozmowy, wsparcia, pomocy.

Nastolatkom zależy na akceptacji rówieśników. Poczęstowani alkoholem czasem obawiają się odmówić, boją się odrzucenia. Ucz dziecko asertywności. Daj mu prawo do wyrażania odmiennego zdania – także w waszych wzajemnych relacjach dotyczących codziennych spraw.

Źródło: www.mamdziecko.interia.pl

Czytaj dalej

• Dziecko pod wpływem alkoholu
• Jak uniknąć wojny domowej – bunt nastolatka
• Burza w życiu nastolatka
• Tatuaż i kolczyk w nosie – nastolatek na wakacjach
• Ja też tu mieszkam! – pokój nastolatka

Objawy dysgrafii
Najważniejsze kryteria dotyczą poziomu rozwojowego dziecka i poziomu graficznego pisma. Różnica wskazuje na problemy. Drugim ważnym kryterium jest fakt, że poziom graficzny pisma utrudnia normalne, codzienne funkcjonowanie. Jeżeli zaś chodzi o objawy to widać je przede wszystkim w estetyce pisma. Litery odtwarzane są niedokładnie, niestarannie. W obrębie wyrazów stosowane są nie właściwe proporcje liter, pismo jest nierówno zagęszczone. Ponadto można zaobserwować niejednolite ułożenie pisma (różny kąt nachylenia liter). Często brak odstępów między literami i wyrazami (nachodzą na siebie) lub też brak połączeń liter w obrębie wyrazu. Ogólnie pismo sprawia wrażenie niepewnego, wykonanego drżącą ręką.

Jak pomóc
Rodzice mogą wykonać tu wielką pracę zarówno na korzyść, jak i w przeciwnym kierunku. Dlatego ważne jest wczesne rozpoznanie. Ćwiczenia polegające na przepisywaniu literek, wyrazów, czy książeczek będą nie tylko nieskuteczne, ale i zniechęcające dla dziecka. Samo pisanie sprawia mu trudność i zmuszanie go do tego jeszcze bardziej je zniechęca. Ćwiczenia powinny dotyczyć elementów ruchu, jaki wykonujemy przy pisaniu i fragmentów liter (np. łuków). Może to być zamalowywanie dużych płaszczyzn ruchami z góry na dół i z lewej do prawej, ruchami kolistymi, malowanie kształtów łukowych po śladach. Usprawnianie dłoni można ćwiczyć poprzez sortowanie małych guzików, czy koralików, nakręcanie zabawek ze sprężynką, wyszywanie, gra w bierki. Drobne, szczegółowe ruchy można ćwiczyć poprzez obrysowywanie szablonów, rysowanie różnorodnych szlaczków, łączenie punktów linią ciągłą, kreskowanie konturów liniami równoległymi pionowymi lub poziomymi, czy kopiowanie rysunków przez kalkę techniczną. Ponadto można również proponować dziecku stawianie konstrukcji z klocków, układanie płaskich konstrukcji, lepienie różnych form z plasteliny, czy też tzw. wydzieranki – wyklejanki. Wszystkie te ćwiczenia usprawniają różne elementy motoryki ręki i dłoni niezbędne dla estetycznego i czytelnego pisma.

Źródło: www.mamdziecko.interia.pl

Czytaj dalej

• Ćwicz w ciąży
• Ćwiczenia oddechowe – nie tylko do pracy z dzieckiem jakającym się.
• Sposób na nudę
• Nauka czytania i pisania metodą sylabową
• Dysleksja – informacje dla rodzców cz I

Pozycję na plecach podczas snu uznaje się obecnie za najbezpieczniejszą dla niemowlęcia, gdyż ułożenie malucha w pozycji na boku nie zabezpiecza go przed zsunięciem się lub obróceniem na brzuch. Zlecenia odnośnie do pozycji w czasie snu mogą być czasowo zmienione przez lekarza w przypadku niektórych chorób.

Preferowanym podłożem do spania jest dość twardy, nowy materacyk przykryty prześcieradłem. Pamiętaj też, że noworodki i niemowlęta nie potrzebują poduszki. Nie należy także pozostawiać blisko dziecka zabawek, ubranek, torebek foliowych czy pieluszek. Wiele łóżeczek ma regulację poziomu materaca. Nie zapomnij go jednak obniżać w miarę rozwoju dziecka, ponieważ gdy nauczy się siadać, a potem wstawać, może wypaść z łóżeczka.

Komfortowa temperatura w pokoju, w którym śpi dziecko, to 18-21°C. Unikaj zakładania zbyt wielu lub zbyt grubych ubranek (zwłaszcza z syntetycznych tkanin) i używaj lekkiej kołderki (gdy maluch jest odpowiednio ubrany, nie jest ona wcale potrzebna). Dopilnuj, aby główka dziecka nie była zakryta, ponieważ jest ona dużą powierzchnią wymiany ciepła z otoczeniem. Ponadto ustaw łóżeczko pociechy z dala od źródeł ciepła (to znaczy od kaloryfera, pieca lub promiennika). Skrupulatne przestrzeganie zasad zapobiegania przegrzewaniu dziecka jest szczególnie ważne podczas choroby niemowlęcia, zwłaszcza przebiegającej z gorączką.

W wielu badaniach udowodniono związek pomiędzy paleniem papierosów przez ciężarną i matkę niemowlęcia a dużym ryzykiem śmierci łóżeczkowej. Ryzyko to się zwiększa wraz z liczbą wypalanych dziennie papierosów. Zawarte w dymie tytoniowym substancje powodują przewlekłe zatrucie i niedotlenienie płodu oraz niemowlęcia. Osłabione w ten sposób niemowlę jest bardziej podatne na działanie niekorzystnych czynników zewnętrznych. Jeśli kobieta zachodzi w ciążę, zarówno ona, jak i jej mąż powinni natychmiast rzucić palenie. Po urodzeniu dziecka nie wystarczy, aby mama nie paliła w obecności malucha – toksyczne substancje są przez nią wydychane z powietrzem i nadal mogą szkodliwie działać na jej dziecko. Dym tytoniowy wsiąka w tkaniny użytkowe (dywany, wykładziny, firany, zasłony itp.), dlatego w domu, w którym się pali, szkodliwe substancje utrzymują się stale.

Źródło: www.mamdziecko.interia.pl

Czytaj dalej

• Niezwykłe bajki na dobranoc – Drzewo
• W co się bawić z dwulatkiem
• Niezwykłe bajki na dobranoc – Najpiękniejsze serce
• Dysleksja – informacje dla rodzców cz I
• Proste rymowanki dla dzieci

To święto obchodzone nie tylko w Polsce, ale co zabawne, obchodzone jest ono w różnych terminach. W naszym kraju przyjęto, że babcie obchodzą swój dzień 21 stycznia, a dziadkowie dzień później, czyli 22. W tych dniach dzieci wręczają własnoręcznie wykonane drobiazgi i laurki, składają życzenia, a szczęśliwi dziadkowie odwiedzają przedszkola, szkoły i ze wzruszeniem oglądają przygotowane przez najmłodszych inscenizacje.

www.babyboom.pl

Czytaj dalej

• Niezwykłe bajki na dobranoc – Drzewo
• W co się bawić z dwulatkiem
• Niezwykłe bajki na dobranoc – Najpiękniejsze serce
• Dysleksja – informacje dla rodzców cz I
• Proste rymowanki dla dzieci

Uczy się świata
To piękny widok: maluch przygląda się przedmiotowi, obraca go, widać, że jego mózg przyswaja sobie poprzez wszystkie zmysły jego fakturę, budowę, strukturę, a potem – bam! Wiedza małego człowieka zostaje rozbudowana o kolejne informacje: jaki dźwięk się rozlega, gdy przedmiot upada? Co się z nim dzieje? Czy zmienia kształt? Tłucze się? Zostawia ślad na podłożu? A jeśli upadnie na kafelki w łazience? Na dywan? Na piasek? Na trawę? Ileż możliwości! A dziecko wszystkie je musi zbadać i poznać. Nie jest dobrze, jeśli mama w tym momencie na niego nakrzyczy i powie, że absolutnie nie wolno, bo to hamuje naturalną dziecięcą ciekawość świata i sprawia, że dziecko traci chęć eksperymentowania. Dobrym rozwiązaniem jest przygotowanie koszyka z przedmiotami, którymi można rzucać i zabieranie go w różne miejsca (na trawnik, do piaskownicy, na chodnik itp.). W takim miejscu można pozwolić dziecku na przetestowanie własności różnych przedmiotów. Co można wrzucić do takiego koszyka? Przede wszystkim piłki, woreczki z grochem lub innym wypełnieniem, kasztany, kamyki.

Zwraca Twoją uwagę
W takiej sytuacji, po spokojnym przekazaniu dziecku sygnału: „kubkiem nie wolno rzucać” warto się nim na chwilę zająć. Czy to nie nauczy dziecka, że rzucanie = w nagrodę dobra zabawa? Nie, o ile następnym razem nie dopuścimy do takiej sytuacji i znajdziemy choć chwilkę czasu dla dziecka zanim zacznie domagać się naszej uwagi. Uprzedzanie możliwości pojawienia się niepożądanego zachowania jest znacznie lepsze niż próby skorygowania tego, co naszym zdaniem „niegrzeczne”. Wie to każdy, kto usiłował przekonać do czegoś dwulatka.

Targają nim emocje
Czasem dorosłemu „puszczą nerwy” i zrobi pod wpływem gniewu coś, czego żałuje (czasem nawet czymś rzuci… choćby słowem), a cóż dopiero mały człowiek, który czuje coś, ale sam nie wie co, nie wie jak to wyrazić, nie umie tego nazwać (ba, czasem nawet jeszcze nie mówi), wie tylko, że musi, musi coś zrobić, więc po prostu rzuca tym, co jest pod ręką. To jego sposób na wyrażenie emocji. Warto pamiętać, że złość czy gniew to nie są złe (czy brzydkie) uczucia, niewłaściwe jednak może być ich wyrażanie. Ważną częścią wychowania jest nauczenie dziecka rozpoznawania tych emocji, nazywania ich i bezpiecznego rozładowywania.

Źródło: www.babyboom.pl

Czytaj dalej

• Sól w diecie dziecka
• Jak powstaje życie
• Dziecko czy lalka?
• Taniec…
• Dziecko za wszelką cenę

Doskonale wiesz, że w wychowywaniu dzieci najważniejsza jest mądra miłość, której najbardziej istotne składniki to konsekwencja w egzekwowaniu poleceń i zakazów oraz ustalenie zasad i granic, w ramach których dziecko może korzystać ze swobody. Wiesz, że powinnaś być opanowana i psychicznie stabilna, by dzieci miały w tobie oparcie i wzór do naśladowania, że powinnaś podwójnie się starać. Tylko skąd wziąć tyle sił, z jakich pokładów cierpliwości czerpać (zwłaszcza, gdy jesteśmy zmęczone bądź po prostu zdenerwowane), by po siedemnastej prośbie: ”nie skacz po kanapie”, ósmej:” załóż piżamę” czy trzeciej:” nie zabieraj bratu auta” nadal być skałą i nie krzyknąć?

Wydaje się być zrozumiałe, że najczęstszą, najbardziej naturalną reakcją w chwili, kiedy obezwładnia nas złość na dziecko (zwłaszcza, jeśli dotyczy ona braku posłuchu) jest krzyk. Niestety – odpowiedź ta nie dość, że nie przynosi pożądanych efektów, wpycha nas w sidła poczucia winy, zawodu i przekonania o niewydolności wychowawczej, to niesie ze sobą więcej szkody niż pożytku dla dzieci.

Jeśli natura obdarzyła cię ognistym temperamentem, gorącą krwią i nadludzką energią – masz na pewno większy problem niż mama, która jest oazą spokoju o duszy szachisty. Wiedz jednak, że wszystko jest kwestią podejścia, chęci oraz pracy nad dziećmi … i sobą. Cóż, czasem tylko trzeba mocniej zamknąć oczy i zobaczyć bezludną wyspę z rajską plażą. Ale zupełnie serio:
przede wszystkim wpajaj dzieciom zasady panujące w domu, i sama ich przestrzegaj. Zawsze staraj się dawać proste polecenia i formułować jasne komunikaty. Bądź konsekwentna.

I cokolwiek się dzieje, nigdy nie myśl, że nie dasz rady.

Źródło: www.babyboom.pl

Czytaj dalej

• Kolki niemowlęce